Í flestum vínræktarhéruðum Evrópu er samhliða vínum framleitt eimað áfengi úr hratinu sem afgangs verður við víngerðina. Í Frakklandi er þessi drykkur kallaður marc en í Þýskalandi Trester. Oftar en ekki hefur þetta verið hrár ruddi, fyrst og fremst ætlaður til að ylja bændum í sveitinni á köldum vetrarmorgnum.
Á Ítalíu hefur hins vegar þessi afurð, sem þar í landi er kölluð grappa, öðlast nýtt líf og er orðin að „virðulegum“ drykk, sem oft þarf að greiða háar fúlgur fyrir. Grappa var þó lengi vel ekki að finna á fínum veitingastöðum innan um koníak og aðra eðaldrykki. Hins vegar var algengt að menn settu skvettu af grappa út í espresso-bollann sinn eftir að hafa klárað úr honum og skelltu þessu kaffiblandi, sem kallað er corretto, í sig í einum sopa.
Margar ástæður eru fyrir hinum auknu vinsældum grappa. Líklega hefði þó drykkur þessi aldrei náð langt út fyrir sveitirnar ef stórstígar framfarir hefðu ekki orðið við framleiðsluna á síðastliðnum áratugum. Áður fyrr reyndu vínbændur að ná sem mestu af vökva úr hratinu eftir gerjun og var það gjarnan pressað hressilega til að ná síðustu dropunum úr því. Að því búnu var hratinu, sem á ítölsku er kallað vinaccia, komið fyrir í geymslum, áþekkum súrheysturnum og látið bíða, oft svo vikum og mánuðum skipti, áður en eimingarmeistari sveitarinnar kom á staðinn með farandeimingartæki sín. Þá þurfti yfirleitt að bleyta upp í hratinu áður en eiming gat átt sér stað, en það var að auki oftar en ekki farið að gerjast á nýjan leik. Útkoman að eimingu lokinni var í fullu samræmi við hráefnið í upphafi, gróft og ruddalegt brennivín.
Sú aukna áhersla á gæði sem einkennt hefur vínframleiðslu á Ítalíu sem annars staðar hefur leitt til þess að mönnum er ekki lengur í mun að ná sem mestu úr hratinu. Reglugerð frá Evrópusambandinu árið 1970, sem segir að 10% af öllum þrúgusafa, sem framleiddur, er skuli eimuð, hefur jafnframt leitt til að hráefnið í grappaframleiðslu hefur batnað verulega.
Bylting hefur einnig orðið í sjálfri eimingartækninni og stöðugt fjölgar grappa-tegundunum á markaðnum, sem framleiddar eru í litlu magni í sérhæfðum eimingartækjum. Grappa hefur alla tíð verið algengast á Norður-Ítalíu og þá ekki síst í héruðunum Alto-Adige (Suður-Týról), Veneto og Friuli og því kannski ekki að furða að það hafi verið framleiðandi frá Friuli, Nonino að nafni, sem átti hvað mestan heiður af þróun grappa. Nonino gerði tilraunir með eikarlegið grappa og seldi afurðir sínar í fallegum flöskum.
Nú er varla til sá vínframleiðandi á Ítalíu sem leggur ekki mikinn metnað í það að bjóða upp á sérhæft grappa, oft af einni vínekru eða úr einni þrúgu (grappa monovitigno), samhliða vínum sínum. Enn er iðnaðargrappað ráðandi en ekki er lengur erfitt að finna vandað og gott grappa sem sýnir hvers vegna grappa nýtur þeirra vinsælda sem raun ber vitni. Grappa hefur aldrei til að bera sömu fágun og vandað koníak, þótt flöskurnar séu stundum jafnglæsilegar. Styrkur þess er hins vegar hversu vel það endurspeglar ákveðna þrúgu eða ákveðna ekru þegar vel tekst til og sýnir hana í allt öðru ljósi en hið létta vín, sem framle itt er úr sömu þrúgum.
