Svíar halda Lúsíu-daginn hátíðlegan þann 13. desember ár hvert. Þá eru mikil hátíðarhöld í skólum á vinnustöðum þar sem að síðhærð stúlka klædd í hvitan kufl með rautt linda um mittið og kertakórónu táknar Lúsíu og gengur fyrir fylkingu tólf þerna með kertaljós auk „stjörnudrengja“ eða „stjarngossar“, sem eru drengir í kuflum haldandi á stjörnu. Þessu fylgir mikill og hátíðlegur söngur er Lúsían færir ljósið inn í morgunmyrkur skammdegisins.
Hefðin er mjög gömul og sækir bæði í heiðni og kristna trú. Á miðöldum var júlíanska dagatalið í gildi og vetrarsólstöður 13. desember. Samkvæmt þjóðtrúni voru ýmsar miður góðar verur á kreiki þessa lengstu nótt ársins sem þurfti að fæla í burtu með ljósi og söng. Þó svo að vetrarsólstöður hafi færst með upptöku gregoríanska dagatalsins hefur 13. desember enn þessa merkingu.
Lúsían á líka ættir að rekja til SIkileyjar og kvendýrlingsins heilagrar Lúsíu eða Sancta Lucia. Rauða mittislindað er þó það eina sem situr eftir af sikileysku hefðinni í Svíþjóð.
Mikilvægur hluti Lúsíudagsins er bakstur á lúsíubollum sem einnig eru kallaðir „lussekatter“ á sænsku eða lúsíukettir. Þetta eru gerbollur með saffran og talið að þær hafi borist til Svíþjóðar frá Þýskalandi á miðöldum. Samkvæmt þjóðsögunni kom kölski þessa nótt og rasskellti krakka en Jesús bjargaði þeim með gómsætum bollum. Þannig er líka tenging á milli orðanna „lúsía“ og Lúsífers og raunar einnig latneska orðsins lux sem merkir ljós.
En hér er sígild uppskrift að sænskum lúsíubollum:
- 15 dl hveiti
- 200 g smjör
- 5 dl mjólk
- 1,5 dl sykur
- 1-2 g saffran
- 1 bréf þurrger (50 g)
- klípa af salti
- egg (til að pensla)
