Haustið er tími villibráðarinnar. Sumir arka um heiðar í leit að rjúpu eða liggja fyrir gæsum á túnum. Aðrir láta sér nægja að njóta af villibráðinni. Íslenska villibráðin er um margt stórkostleg, bragðmikil og ekki síst vínvæn.
Veitingahús bjóða mörg hver upp á villibráð á haustin og sum upp á villibráðahlaðborð en það þekktasta er vafalítið Perlan sem hefur gefið gestum sínum kost á slíkum hlaðborði um árabil.
Vissulega hefur villibráðahlaðborðið tekið breytingum með árunum, það er léttara yfir því og nú síðustu árin má þar finna rétti á borð við sushi með wasabi og soja og blini-pönnukökur með sýrðum rjóma og kavíar á forréttaborðinu í bland við sjálfa villibráðina. Enda þurfa hlaðborðin að sinna fjölbreyttum þörfum gesta sem oft koma í hópum.
Með réttunum er að þessu sinni í boði sérstakur vínseðill og gafst okkur tækifæri á að reyna nokkur þeirra með rétunum af hlaðborðinu. Það hefur ávallt verið byrjað á súpu í Perlu á villibráðarhlaðborðinu. Vissulega er ekki lengur hægt að bjóða upp á rjúpusúpu en gæsasúpan stendur fyllilega fyrir sínu. Við reyndum hana með A. Metz Pinot Gris víni frá Alsace sem hafði bæði nægilega sýru og sætu til að halda í við þykka og bragðmikla súpuna. Með öðru forréttum var ákveðið að reyna Jacob’s Creek Chardonnay frá Ástralíu, það sómaði sér vel alveg frá léttu sushi yfir í laxaréttina og jafnvel köldu kæfunum, þó svo að þar hefði Pinot Gris einnig komið til greina.
Fjölbreytnin er kannski mest í forréttunum en það eru svo auðvitað heitu aðalréttirnir sem skipta mestu máli á villibráðarhlaðborði. Það er skynsamlegt að gefa sér góðan tíma í hlaðborðin og fá sér minna á diskin í einu og færri rétt en fara frekar oftar. Þannig er hægt að setja þær samsetningar á diskinn sem að falla manni best í geð og njóta af einstökum réttum.
Hreindýrabollurnar eru klassísk og með þeim pössuðu sætu kartöflurnar og venjulegar vel ásamt fersku salati. Villgæsarlæri fóru einnig á sama tíma disk og reyndust eitthvað það besta sem að við fengum þetta kvöld. Með þessu voru reynd tvö vín. Annars vegar Wyndham Shiraz frá Ástralíu og hins vegar Tommasi Ripasso frá Veneto á Ítalíu. Bæði vínin reyndust hin ágætustu villibráðarvín, Ástralinn ögn kröftugri en Ítalínn dýpri og flóknari.
Næsta skref voru steikurnar og stóð valið á milli hreindýrs, dádýrs, gæsabringu, zebrahests og elgs. Hér var ákveðið að fara í enn kröftugra rauðvín, Marques de Casa Concha Cabernet Sauvignon frá Chile. Ungt, tannískt og öflugt. Fyrri vínin tvö voru áfram í glasi og Ítalinn reyndist ef eitthvað er bestur með steikunum einum og sér en það veitti ekki af kraftinum í Chile-víninu þegar að sveppasósan bættist við.
Tveir ostar voru í boði áður en kom að eftirréttum og þar varð mildur púrtari fyrir valinu enda annar osturinn mygluostur.
