Að venju lítum við um öxl við áramót og metum hvernig árið hefur verið út frá sjónarhóli vínáhugafólks. Og það verður að segjast eins og er að árið 2017 hefur verið óvenju gjöfult og gott út frá því sjónarhorni. Það hafa mörg ný og spennandi vín bæst í flóruna sem okkur stendur til boða á Íslandi og það má greina töluvert aukinn metnað og áræðni í innflutningi vína. Gróskan endurspeglast jafnt í úrvali gamalgróinna víninnflytjenda sem nýrri og smærri. Líklega hefur flóran sjaldan verið eins mikil og fjölbreytt, jafnvel þótt við horfum aftur til góðærisáranna fyrir rúmum áratug.
Við hjá Vínótekinu merkjum líka sífellt aukinn áhuga á mat og víni. Síðastliðna viku hafa rúmlega 30.500 Íslendingar kíkt inn á síðuna til okkar eða að meðaltali rúmlega 4.300 á dag og vörðu að meðaltali rétt um tveimur mínútum á Vínótekinu í hverri heimsókn. Þetta er nokkur aukning frá í fyrra eða um ein 7% en þá voru gestirnir rúmlega 28 þúsund þessa sömu viku. Við sjáum þetta líka í því að heildarfjöldi heimsókna yfir árið í heild hefur aukist um rúm fjögur prósent á milli ára.
Það er alltaf forvitnilegt að reyna að lesa einhverja meginstrauma út úr þróuninni og þeir eru nokkrir. Í fyrsta lagi heldur Ítalía stöðu sinni sem það land sem Íslendingar velja oftast þegar vínflaska (eða belja) er tekin úr hillunum. Í öðru lagi er ljóst að Íslendingar eru farnir að kaupa betri og dýrari vín en í langan tíma. Þar kemur Frakkland sterkt inn eins og við sjáum í tölum á innflutningi á kampavíni en ekki síður hvað til dæmis betri vín frá Búrgund og Bordeaux eru farin að láta á sér kræla í auknum mæli. Í öðru lagi er ekkert lát á því hvað Spánn heldur áfram að blómstra enda virðist Spánn vera nær endalaus uppspretta yndislegra vína á frábæru verði miðað við gæði. Í fjórða lagi sjáum við smá sprengingu í framboði vína frá Portúgal og ekki síður aukinn áhuga á þeim vínum, jafnt meðal innflytjenda sem neytenda. Það er mjög jákvætt því Portúgal er með mest spennandi víngerðarsvæðum Evrópu þessa stundina og í hraðri þróun. Í fimmta lagi halda Íslendingar áfram að taka rósavínin upp á sína arma hægt og rólega þó að við eigum enn langt í land með að ná nágrannalöndunum í þeim efnum.
Það kenndi ýmissa grasa hjá þeim á þriðja hundrað vínum sem við tókum til umfjöllunar á árinu og erfiðara en oft áður að gera upp á milli.
Byrjum á freyðivínunum. Eins og áður sagði þá kaupa nú Íslendingar kampavín eins og aldrei fyrr en hvað framboðið varðar er það ekki síst í héruðum utan Champagne sem spennandi nýjungar hafa verið að bætast við. Það má nefna hið frábæra freyðivín Bellavista frá Franciacorta á Ítalíu, stórkostlega gott freyðivín. Eða hið ljúfa Crémant de Bourgogne frá Louis Bouillot sem sýnir að Frakkar geta svo sannarlega líka keppt af hörku í flokki ódýrari freyðivíni þar sem ekki er slegið af gæðum. Það freyðivín sem stendur þó upp úr og er freyðivín ársins að okkar mati er Nino Franco Rustico, Prosecco sem sannar að Prosecco geta líkt átt erindi í úrvalsdeildina.
Mörg hvítvín koma til greina sem bestu hvítvínskaupin á árinu. Það mætti nefna Altano Branco, seyðandi og ljúffengt hvítvín frá Douro-dalnum í Portúgal. Eða þá Pfaffl zum Haus Gruner Veltliner, einstaklega gott hvítvín úr einhver mest spennandi þrúgu heims frá einu besta vínhúsi. Nýi heimurinn átti líka sína fulltrúa eins og hið ferska og fína Torrontes-vín frá Amalaya, sem ræktað er í Salta nyrst í Argentínu. Annað sem vín sem kom sterklega til greina var Albarino-vínið Igrexario de Saiar frá vínhúsi Benito Santos. Það er hins vegar annað Galisíu-vín sem varð að lokum ofan á, Gaba do Xil, hvítvín úr þrúgunni Godello frá Galisíu á Spáni.
Í rauðu vínunum komu sömu nöfn upp að hluta. Rauða systurvínið frá Pfaffl í Zum Haus línunni var eitt af þeim vínum sem kom hvað mest á óvart – ekki síst þegar verðið er skoðað. Þetta Zweigelt-vín er hreinasti unaður. Það komu líka nokkrir Portúgalar til greina. Það mætti nefna rauðínið frá Altano, vínhúsi Symington-fjölskyldunnar, stórkostlega gott rautt Douro-vínið rétt eins og Flor de Crasto, eitt af nokkrum stórkostlegum vínum frá Quinta do Crasto sem komu í búðirnar á árinu. Bestu rauðvínskaupin í ár eru hins vegar Rioja-vínið frá Luis Canas, nútímaleg Reserva á frábæru verði.
En hvert er svo vín ársins. Þau vín sem að framan eru nefnd hefðu mörg hver komið til greina en hér horfum við líka til aðeins dýrari vína. Til dæmis Malbec-vínið Clos de los Siete sem Michel Rolland og Bordeaux-félagar hans gera í Uco-svæðinu í Mendoza í Argentínu. Eða þá Rioja-vínið Lanzaga, eitthvert magnaðasta Rioja-vín sem að við höfum smakkað lengi. Að lokum staðnæmdust við hins vegar við vín sem alltaf gefa þeim sem þau smakka gæði langt, langt um fram verð: Cotes-du-Rhone-vínin frá E. Guigal, hið rauða og ekki síður hið hvíta. Þetta ótrúlega vínhús framleiðir mörg af bestu vínum Frakklands. Það að geta ekki einungis gert frábær vín sem kosta tugþúsundir króna heldur líka stórkostlega vín á rúmlega tvö þúsund krónur er afrek. Hvíta vínið kom nú aftur til landsins eftir langa fjarveru og það er einfaldlega geggjað, minnir meira á Condrieu en Cotes-du-Rhone. Við smökkuðum tvo árganga af rauða víninu á árinu, 2013 á fyrri hluta ársins og svo kom 2014 nú undir lokin. 2013 var frábært en 2014 er betra. Þessi hvíta og rauða tvenna frá Guigal eru vín ársins hjá okkur.
