Jean Frederic Hugel, sem um áratugaskeið var meðal helstu forsvarsmanna vínræktenda í Alsace, er látinn 84 ár að aldri. Jean Hugel var stór og mikill persónuleiki. Ég hitti hann í heimabænum Riquewihr í Alsace fyrir um áratug og skrifaði í kjölfarið þessa frásögn:
Einn litríkasti persónuleiki héraðsins er Jean Hugel eða „Johnny“ eins og hann segist vilja láta kalla sig þegar við hittumst í vínstofu fjölskyldunnar í kjallara í Riquewihr. Johnny tók við af föður sínum, Frédéric Emile Hugel, sem gegndi mikilvægu hlutverki við endurreisn vínræktar í Elsass eftir fyrri heimsstyrjöldina.
Þótt frændur hans sjái nú um reksturinn að mestu leyti er Johnny Hugel óþreytandi við að koma vínum Elsass á framfæri og hefur gert það að eins konar ævistarfi sínu að tryggja að Elsass-vínin endurheimti sess sinn sem fremstu hvítvín veraldar.
„Þrúgurnar skipta mestu máli,“ segir Johnny. „Vínið getur aldrei orðið betra en þrúgurnar sem koma inn í víngerðarhúsið. Ég gef ekki mikið fyrir svokallaða „víngerðarmenn“. Vín er ekki búið til, það er ræktað,“ segir hann og opnar flösku af Riesling. Á tappanum hefur myndast vínkristall sem hann virðir fyrir sér. „Þetta verðum við ávallt að útskýra fyrir viðskiptavinum í sumum ríkjum. Það er ekki hægt að útbúa vín án þess að það myndist kristall á tappanum. Við höfum framleitt vín með vínkristöllum í áratugi og ef einhver kvartar yfir þeim þá bið ég yfirleitt um glasið og drekk það sjálfur. Mér hefur ekki orðið meint af þessu ennþá,“ segir þessi litríki karakter og hlær hrossahlátri. Hann leggur mikla áherslu á þá breytingu er orðið hafi í Elsass síðustu áratugina, ekki síst með minna uppskerumagni. Það sé lykillinn að hinum auknu gæðum vínsins. Það þekkist ekki lengur að uppskerumagnið sé allt að 150 hl/hektara. Þá átti ekki allir sig á þeirri breytingu er orðið hafi á vínekrunum. Árið 1918 hafi einungis 10% af ræktuðum þrúgum verið svokallaðar eðalþrúgur, nú séu þær hins vegar um 80% af uppskerunni.
Johnny Hugel hefur átt ríkan þátt í að endurreisa sætvínin í Elsass, vín í flokkunum vendanges tardives og selection des grains nobles (SGN) og móta þær reglur sem gilda um framleiðslu þeirra og settar voru 1984. Raunar var þáttur hans það mikill að lagatextinn er gjarnan kallaður „lög Hugels“. Hann segir nauðsynlegt að öll SGN-vín séu einungis unnin úr 100% eðalmygluþrúgum og vendanges tardives-vínin úr þrúgum þar sem fjórðungur hefur orðið eðalmyglunni að bráð. Hann er hins vegar þeirrar skoðunar að þurru vínin séu framtíðin fyrir Elsass og telur að menn eigi að halda sínu striki.
Hann æsist nokkuð upp þegar hann byrjar að ræða um tilraunir sumra vínfyrirtækja með eik, en slíkt telur hann alls ekki eiga við í héraðinu. Og þótt hann hafi sjálfur barist lengi fyrir því að Grand Cru-kerfi yrði tekið upp í Elsass gefur hann ekki mikið fyrir það í núverandi mynd. Segir það alls ekki nógu strangt og því hafi hann og nokkrir aðrir framleiðendur, s.s. Trimbach, tekið þá ákvörðun að nota ekki heitið Grand Cru þrátt fyrir að þeir eigi mikið af ekrum á Grand Cru-svæðum. Þess í stað skiptast vín Hugel upp í þrjá flokka, venjuleg Hugel-vín, Tradition og Jubilée og eru það gæði þrúgnanna en ekki upprunaekra sem ræður því hvar í flokki þau lenda. Flestir þekkja vafalítið Riesling Hugel en ekki síður athyglisvert er vínið Gentil, blanda úr eðalþrúgum Elsass.
Best eru þó Jubilée-vínin sem koma alfarið af ekrum fjölskyldunnar. Þessi vín eru einungis framleidd bestu árin og þótt ekki standi Grand Cru á miðanum eru allar þrúgur af slíkum ekrum.
